09.10.2003 Późnym wieczorem dolatujemy do Rangunu. Przez odprawę przechodzimy bez żadnych problemów. Prawdą okazują się dobre wieści przeczytane wcześniej w Internecie - nie ma już obowiązkowej wymiany. Bierzemy taksówkę za 3$ ( 1$ od osoby ) do centrum, do znalezionego w przewodniku Mahabandoola Guest House . Za pokój trzyosobowy będziemy płacić 3$/od osoby za noc.  Nasz taksówkarz jest trochę antyrządowy, zadziwia nas wiedzą o Polsce. W hotelu chcemy wymienić pieniądze, ale okazuje się, że recepcjonista nie ma tylu kyatów 
( "czatów" -waluta w Birmie ). Abyśmy mieli za co zjeść pożycza nam po 1000 Ky ( 1 $=900 Ky ). Wychodzimy na wieczorną przechadzkę. Jedzenie na ulicy kosztuje 200-600 Ky, miejscowe picie 100 Ky. Po powrocie do hotelu pijemy kupioną na lotnisku whisky, a potem wychodzimy oglądać "Rangun by night". Przed 22 wszystko jest już pozamykane, przed ratuszem rozstawione zasieki, a niektóre ulice są zamknięte dla pojazdów. Trochę popijamy na ulicy, rozmawiamy ze sobą i z miejscowymi ( głównie czekającymi taksówkarzami ). Mamy wrażenie, że gdy tylko odchodziliśmy,  do naszych rozmówców podeszli jacyś policjanci.
10.10.2003 Gdy już wstaniemy, oddajemy nasze rzeczy do prania. Płacimy 50-100 Ky za każdą rzecz. Idziemy na śniadanie do restauracji "Mandarin" - za kurczaka w sosie słodko kwaśnym + napój płacimy około 1500 Ky. Zwiedzamy Sule Paya ( bezpłatnie ) i pobliski park miejski 
( niewielka opłata ). Obserwujemy modlących się ludzi. Potem idziemy do największej i najsławniejszej stupy "Schwedagon Paya". Akurat trwa festiwal pełni księżyca - wszędzie krążą ogromne tłumy ludzi. Jednak i tak zostajemy wyłuskani z tłumu i musimy zapłacić za wstęp 5$. Dodatkowo chcą ode mnie 3$ za robienie zdjęć. Podobno dlatego, że święto ( normalnie takiej opłaty nie ma ). W końcu daję 1$ "na odczepnego", ale chyba i tak było to oszustwo.  Janek decyduje się zatrudnić przewodniczkę, ja wole sobie pochodzić sam. Obserwuję zapalanie świeczek, polewanie posągów wodą, składanie kwiatów w ofierze, chodzenie wokół stupy ( zgodnie z ruchem wskazówek zegara ). Jest niesamowicie, zwłaszcza po zachodzie słońca, gdy zaczynają się śpiewy mnichów buddyjskich. Mam okazje posiedzieć i porozmawiać z Birmańczykami, w tym z kilkoma mnichami. Podobno uroczystości trwają do 21, jednak zmęczeni wychodzimy wcześniej i taksówką wracamy w okolice hotelu ( 1000 Ky ). Jemy kolację w położonej w pobliżu hotelu restauracji ( trochę tańszej i serwującej naprawdę dobre jedzenie ). Potem włóczymy się trochę po mieście, min. zachodzimy na piwo do "ABC Country pub" ( 700 Ky za beczkowego Tigera ). Wieczorem w naszym pokoju jest bardzo parno, ciężko jest zasnąć. 
Następnego dnia wstajemy dość późno, jemy śniadanie w poznanej wczoraj "Okinawa Restaurant" ( ryba w sosie słodko kwaśnym 950 Ky ). Idziemy kupić bilety autobusowe. Na początku udajemy się w przeciwną stronę niż potrzeba, ale przynajmniej udaje się nam zobaczyć inny kawałek miasta. Wreszcie docieramy w okolice stadionu miejskiego, tam mieszczą się biura sprzedające bilety. Najpierw wymieniamy pieniądze - po kursie 900 Ky/1$ ( ale tylko za banknoty 100$, za mniejsze niższy kurs ). Dostaję za moje 150$ całkiem pokaźną stertę miejscowych pieniędzy. Chcemy kupić bilety do Mandalay, ale są dopiero za 2 dni. W końcu postanawiamy jechać nad jezioro Inle następnego dnia. Podobno trwa tam jakiś festiwal. Bilet kosztuje 9 000 Ky/osobę. Próbują wydębić od nas jakieś "prezenty", ale nic nie dajemy. Wracamy do miasta, oglądając po drodze całkiem ładny dworzec kolejowy. Rozdzielamy się - ja chcę iść na pocztę i znaleźć jakiś dostęp do sieci. Poczta jest zamknięta, a w nielicznych kafejkach można tylko wysyłać maile. Dowiaduję się jednak, że w "Dagon Plaza" jest normalny dostęp do sieci. Jadę tam taksówką ( 1200 Ky ). Trafiam do typowego centrum handlowego w rodzaju warszawskiej "Promenady". Jest i Internet - minimalny czas korzystania to godzina, potem taryfikacja co 15 min, kosztuje to 1200 Ky/h. Aby skorzystać muszę się zarejestrować, wypełnić formularz, okazać paszport i dać sobie zeskanować odcisk palca. Dostęp do hotmail.com i yahoo.com jest zablokowany, ale dostęp do polskich portali w miarę dobry. Wracam taksówką za 1000 Ky i trochę się spóźniam, muszę szukać moich kolegów. Ddy ich odnajduję, okazuje się, że jest z nimi razem Damian - chłopak z Warszawy, podróżujący samotnie.  Poleca nam fajny hotelik "Garden", znajdujący niedaleko tego, który dotychczas zajmowaliśmy ( rządowy, więc nieobecny w przewodniku LP ). Koledzy zdążyli mnie już tam przekwaterować - za 4$/osoby jest całkiem fajna jedynka. Zostawiam moje rzeczy. Postanawiamy pojechać nad jezioro Inley, położone na północy miasta. Podobno coś tam się dzieje z okazji święta. Jedziemy autobusem i minibusem ( po 20 Ky ) na miejsce. Miejscowa młodzież puszcza latawce sklejone z plastikowych worków, z zapalonym ogniem w środku, sztuczne ognie, rzucają petardy. Święcące latawce przepięknie wyglądają. Wszystko w bardzo miłej atmosferze, żadnych ekscesów. Chodzimy, oglądamy, trochę rozmawiamy. Po powrocie w okolice naszego hotelu idziemy jeszcze do "ABC Country pub". Wczoraj myśleliśmy, że są tam występy karaoke, ale okazuje się, że to jednak występuje miejscowy zespół rockowy. Ubrani całkowicie po europejsku, niektórzy nawet śpiewają całkiem fajnie. Tak nam się podoba, że robimy zdjęcia. Cały lokal jest pełen miejscowej elity ... Gdy wracamy do hotelu, mamy okazję obserwować miejscowe dzieciaki grające w klapkach na ulicy w piłkę w środku nocy.
12.10.2003. Po śniadaniu w "Okinawa Restaurant" pakujemy się ( bez światła - planowe wyłączenie ) i jedziemy do biura autobusowego. Tam czekamy, aż około godziny 11 zabierają nas półciężarówką z siedzeniami na dworzec autobusowy. Oddajemy bagaże do luku ( za pokwitowaniem ) i usadawiamy się w autobusie. Jest on całkiem wygodny, dostajemy chusteczki odświeżające, wodę do picia, działa klimatyzacja ( choć mało wydajnie ). Po drodze mamy kilka postojów ( picie 100 Ky, banany 100 Ky/sztuka ). W autobusie jadą też jacyś inni biali ( chyba Rosjanie ).

W Pyin U Lwin znajdujemy nocleg w Grace Hotel I - 4$ za duże pojedyncze pokoje ( właściwie dwójki ) to dobra cena. Po odświeżeniu się wychodzę na miasto. Oglądam rynek, budynki z czasów kolonialnych. Jest ładnie, ale widoki nie powalają na kolana. Po powrocie ucinam sobie krótką drzemkę. Wcześniej umawiam się z Karina na pojechanie następnego dnia do dużego wodospadu. Wieczorem idziemy wspólnie na kolację. Jemy w Maymyo Restaurant. Danie są dość tanie i całkiem dobre ( kurczak w sosie słodko-kwaśnym - 750 Ky, ryż - 100 Ky, star-cola - 100 Ky ). Wracamy już po ciemku, możemy podziwiać wspaniale widoczne gwiazdy.
Nazajutrz wstaję około 8:00. Podczas śniadania dostaję kawę w dużym, żółtym kubku "Jacobs" z polskimi napisami !! Podobno produkuje się je w Birmie. Po śniadaniu idziemy na targ i stamtąd jedziemy starym, wyładowanym po brzegi, jeepem do wioski Anisakan ( 100 Ky ). Stamtąd schodzimy w dół, do wodospadu. Po drodze zaczyna padać, robi się ślisko. Idziemy przez zarośla bambusowe i las tropikalny. Wreszcie dochodzimy do celu - wodospad jest całkiem spory i imponujący. Przez śliski i zdezelowany most wiszący dochodzę do punktu widokowego. Wracamy na górę. Niestety zaczynam się źle czuć - zmęczenie, kłopoty żołądkowe, muszę często odpoczywać ( głupio się czuję przed Kariną :-) ). Wreszcie dochodzimy do krawędzi doliny, a potem wracamy drogą, przecinającą tory kolejowe. Gdy docieramy do wioski kupujemy sobie zimny napój ( 100 Ky ) i kawę ( 100 Ky ). Jeep, którym jedziemy do Pyin U Lwin pomieścił pięć kobiet, dziecko, dwóch mężczyzn, kierowcę w środku oraz paru ludzi stojących na zewnątrz. Na dachu oczywiście podróżowały liczne pakunki, w tym rower. W miasteczku chcę jeszcze zjeść zupę, ale o tej godzinie nie mają, więc zadowala mnie star-cola. Po odpoczynku w hotelu, wieczorem idziemy na kolację, znowu do Maymyo ( tym razem kulki kurczaka za 750 Ky ). Moja towarzyszka pije piwo Spirulli, na którym jest napisane, że działa odmładzająco ( 450 Ky ). Kupujemy wodę za 150 Ky i wracamy do hotelu. Karinie ciągle się rozwiązuje "tangui" - czyli tradycyjna birmańskie ubranie 
( rodzaj saronga ), które nosi. Miejscowe kobiety nie mają takich problemów, chyba chodzi o sposób wiązania. Mimo hałasów w hotelu szybko zasypiam. 
20.10.2003 Mamy zamówiony wóz konny na stacje kolejową ( 500 Ky od osoby ). Po śniadaniu ( jaka itp ) i spakowaniu się czekamy na nasz środek transportu. Wreszcie jest. Miejscowa atrakcja, czyli miniaturowa kareta, ciągnięta przez konia. Dojeżdżamy w ten sposób na stację kolejową. Tam kupujemy bilety do Hsipaw ( zwykłe 2$, pierwsza klasa kosztuje 4$ ). Pociąg jest podobno opóźniony 2 h. Czekamy w restauracji 
( kawa, star-cola ), tocząc ciekawe rozmowy. Na peronie spotykamy Singapurczyka i Austriaka pracującego w Singapurze, którzy są z wycieczką 
( jej reszta poszła do wodospadu ). Pociąg jest niestety opóźniony jeszcze bardziej, przyjeżdża około 12:00. Pierwsza klasa różni się od zwykłych wagonów miękkimi siedzeniami. Mniej więcej po pól godzinie pociąg rusza, aby około 14:30 dotrzeć w okolice słynnego wiaduktu Goitek - arcydzieła XIX wiecznej sztuki inżynieryjnej. Przystanek jest prze samym wiaduktem, na wiadukcie nie można robić zdjęć ( nie pozwala konduktor, bo podobno rząd zabronił ). Przejeżdżamy metalową konstrukcja bardzo powoli około 15:00. Potem jeszcze dwa tunele i stacja za wiaduktem. Tutaj pozostali turyści wysiadają ( byli jeszcze Włoszka i Niemiec ), tylko my jedziemy dalej.