Jordania

04.11.2002. Po przejściu przez odprawę ( bardzo sprawną i miłą ) muszę wziąć taksówkę, aby dostać się do Akaby. Udaje mi się wynegocjować cenę 2 JD, ale okazuje się, że przy takiej kwocie musiał bym czekać na innych pasażerów. Zatem w końcu dopłacam i za 3 JD jadę sam. Po drodze nie obywa się bez przygód. Łapiemy gumę  i przesiadam się do innej taksówki. Gdy dojeżdżamy do hotelu ( Red Sea Hotel ) okazuje się, że drugi taksówkarz zwrócił pierwszemu 3 JD i teraz oczekuje od mnie więcej pieniędzy. Jest mi bardzo przykro, ale nie mogę mu zapłacić więcej, niż uzgodniłem początkowo - daje mu więc tylko 3 JD. Wynajmuję pokój - jedynka z łazienką za 7 JD, w miarę przyzwoita. Wypłacam pieniądze z pobliskiego bankomatu. Szukam agencji turystycznej - chcę jutro jechać do Wadi Rum. W jednej prawie kupuję wycieczkę, ale nie ma innych chętnych i transakcja nie dochodzi do skutku ( czekając na decyzję ucinam tam sobie miła pogawędkę z dziwnym podróżnikiem, "skaczącym" po różnych krajach, ostatnio  na przykład był w Rosji ). Na szczęście wracając do hotelu natykam się na inne biuro i tam wykupuję wyjazd za 30 JD. Chyba trochę przepłaciłem, ale tak to jest, gdy się człowiek spieszy.. Kolację jem w restauracji Al-Sham., Za świetnego, ogromnego smażonego kurczaka, sałatkę majonezową i colę płacę 3,5 JD. Potem jeszcze trochę chodzę po mieście, kupuje wodę ( 0,3 JD ), piję świeży sok ( drogi, aż 1,4 JD, ale świetnie smakuje ) i idę spać. Wyjazd mam następnego dnia dopiero o 11:00, ale wstaję znacznie wcześniej. Jem smaczne ciastka z serem i banany ( drogie 1 kg = 1 JD ). Kupuję też kliszę fotograficzną ( 2,5 JD ). Wyjazd następuje punktualnie. Właściciel agencji prowadzi mnie do samochodu - pojazd jest stary, ale z napędem na cztery koła. Zabieramy jeszcze z innego hotelu starszą Francuzkę - będziemy tylko we dwójkę.  Stajemy na chwilę przy jakimś supermarkecie, gdzie nasz kierowca robi zakupy. Potem skręcamy na pustynię przy uprawie pomidorów ( są nawadniane ). Wjeżdżamy do Wadi Rum. Mijamy dwa przepiękne łuki skalne. Pod drugim mamy lunch ( zakupione wcześniej produkty - sałatka z serem, oliwki, jakieś kiszone warzywo, chleb i jogurt do chleba ). Jedziemy dalej mijając niesamowite skały, wyrzeźbione przez wiatr. Przystajemy, aby oglądać rysunki naskalne, wykonane przez starożytnych Nabatejczyków. Na dłuższy postój zatrzymujemy się w miasteczku, zbudowanym na potrzeby kręcenia filmów ( jest tam strażnik, który częstuje nas herbatą i któremu trzeba dać 0,5 JD napiwku  ).  Przejeżdżamy przez wysokie, czerwone wydmy, wchodzimy w głąb kanionu wypłukanego przez wodę i podziwiamy niezwykłą skałę zwaną "Siedem filarów mądrości", na część książki Lawrenca z Arabii, który mieszkał przez dłuższy czas właśnie w Wadi Rum. Niestety akurat niebo zasnuwają chmury i skała jest słabo widoczna. Wieczorem docieramy do obozu. Tuż przed nim spotykamy parę Francuzów, których samochód zakopał się w piasku ( próbowali jechać przez pustynię normalnym osobowym Seatem ). Po dłuższym czasie udało się odnaleźć linę i hak i wyciągnąć ich. Obozu pilnuje kilka psów. Po chwili wypoczynku wychodzimy z obozowiska, aby obserwować przepiękny zachód słońca. Potem jemy kolację - bardzo smacznego kurczaka. Ucinam pogawędkę z towarzyszką podróży ( mieszka w USA, dużo podróżuje po świecie ). Decydujemy się, że nie pojedziemy na ranną przejażdżkę na wielbłądach, aby zobaczyć wschód słońca   ( 5-10 JD ).  Jeszcze herbatka i idziemy spać. W namiocie leży mnóstwo ciepłych koców. I rzeczywiście są potrzebne - w nocy jest bardzo zimno. 
06.11.2002. Budzi mnie o 5:30 budzik mojej towarzyszki podróży. Wstaję i idę obejrzeć wschód słońca. Później okaże się, że w zupełnie inną stronę, niż Francuzka. Jednak samego momentu wyjścia słońca zza nieboskłonu nie mogłem zaobserwować, wszedłem bowiem w głęboką kotlinkę, Jednak widoki i tak były niezapomniane. Jemy śniadanie ( chleb, masło, dżem ) i ruszamy w drogę powrotną. Mnie kierowca wysadza na posterunku policyjnym, tam mam złapać na autobus do Petry. Chwilę czeka razem ze mną, a  potem wskutek nalegań Francuzki, rusza do Akaby. Stoję tam znacznie dłużej, niż mi obiecano. Jednak autobus nie przyjeżdża, według policjantów z powodu Ramadanu ( właśnie się zaczyna ). Chcąc nie chcąc, wsiadam w pierwszy autobus jadący do Akaby ( 2 JD ). Wlecze się on niemiłosiernie, bo kierowca czeka na chętnych. Potem przesiadam się w drugi autobus, który za 3 JD dowiezie mnie do Wadi Musa ( wioski, w pobliżu której leży Petra ). Ostatnia część trasy wiedzie trasą króla Husajna, bardzo widowiskową.