Mongolia

W Ułan Bator jesteśmy rano. Miasto nie należy do najpiękniejszych. Kilka rządowych budynków i jeden nowoczesny wieżowiec wyróżniają się wśród obskurnych bloków i slumsów z jurt ! Wymieniamy pieniądze u cinkciarzy 1$ = 1000 Togrików. Idziemy do siostry dziewczyny spotkanej w pociągu. Studiuje ona w Ułan Bator. Wraz z jej chłopakiem ( Mongołem ) idziemy na zawody odbywające się z okazji święta niepodległości Mongolii ( wstęp 1500 Togrików ). Niestety ulubione sporty Mongołów - zapasy, strzelanie z łuków są dla postronnego obserwatora dość nudne. W samym mieście wart zobaczenia jest jedynie klasztor buddyjski - jedyny, który przetrwał komunizm.
Rzuca się w oczy, że większość mieszkańców chodzi w butach do jazdy konnej.
Ciekawe przeżycie to telefon do kraju - ręczna centrala umożliwia połączenie z jakością podobną do rozmowy z inna galaktyką za jedyne 3200 Togrików za minutę. Za to jest dobre podłączenie do Internetu. Miejscowe jedzenie jest straszliwie tłuste, ale na szczęście można zjeść także coś europejskiego.  Hotel, zbita z desek komórka, kosztuje 3$ za noc.