Z Polski wyleciałem 06.05.2001. W samolocie było tylko kilka osób. Ciekawe, kiedy ta linia zacznie przynosić dla LOTu dochody ? Mi w każdym razie leciało się bardzo przyjemnie i o godzinie 2:35 czasu miejscowego ( godzinę później niż w Warszawie ) wylądowaliśmy. Odprawa przebiegła bez problemów, najwyraźniej na miejscu można było wykupić wizę bez większych problemów. Ponieważ jest późno w nocy, to jedyną możliwością dotarcia do miasta jest taksówka za 10$. Chcę jechać do wybranego z przewodnik Al-Haramein. Jednak taksówkarz zawzięcie próbuje mnie ulokować gdzie indziej. Najpierw jedziemy do hotelu za 25$ ( dla mnie znajdują tańsze za 15$ ), a potem do jakiegoś biura z kwaterami prywatnymi po 70$ / noc ! W końcu wysadza mnie na uliczce w pobliżu placu Męczenników, gdzie szybko znajduję lokum ( bez łazienki ) za 250 SP ( funtów syryjskich ). Ta cała zabawa z taksówkarzem zajęła mi trochę czasu i kładę się dopiero około 4:00.
Oczywiście następnego dnia ( 07.05.2001 ) budzę się dopiero około 10:00. Idę na miasto. Wymieniam pieniądze w kantorze przy placu ( 1$ = 50 SP ). Odnajduję hotel Al-Haramein, ale decyduję się pozostać w moim hoteliku jeszcze jedną noc. Zaczynam przypominać sobie reguły ruchu ulicznego w wydaniu arabskim. O dziwo w Damaszku ( w przeciwieństwie np. do Kairu ) istnieją światła uliczne i kierowcy jednak się do nich "w zasadzie" stosują. W wielu miejscach przechodzeniem pieszych kierują jednak wyraźnie znudzeni policjanci ...Z dużym trudem udaje mi się kupić kartę telefoniczną ( za 500 SP - wystarczyłoby dużo mniej ) -  nie w urzędzie telekomunikacyjnym, nie w kiosku obok, ale u jakiegoś faceta stojącego przed budynkiem. Bez problemu dzwonię do domu. Wysyłam też pocztówkę ( 10 SP + znaczek 10 SP ). Po załatwieniu wszystkich ważnych spraw wreszcie mogę zacząć zwiedzać miasto. Zaczynam od Muzeum Narodowego ( 300 SP + 50 SP za plakat ). Obiekt jest niewątpliwie wart wydanych pieniędzy. Od tabliczek z pismem z Ugarit ( najstarszych  na świecie ),   przez grobowiec i freski z Palmyry, wspaniałą synagogę z Dura Europas do wyposażenia pałacu arabskiego z XVIII w. Nie mogę powstrzymać się przed robieniem zdjęć - oczywiście zostaję złapany ( kończy się tylko krótkim upomnieniem ). Przed muzeum znajduje się miły park z licznymi posągami i rzeźbami . Ćwiczą tam rysunek studenci i.. studentki ( ubrane zwykle po europejsku, wyglądają bardzo ładnie ). Niedaleko znajduje się Muzeum Wojskowe ( 5 SP, od starych szabel do kałasznikowów i szczątków zestrzelonego samolotu izraelskiego ) oraz meczet Takijja as Sulajmanijja. Robi się całkiem chłodno - muszę założyć polar. Idę na stare miasto. Po drodze mijam pomnik Saladyna, pogromcy krzyżowców i zdobywcy Jerozolimy. Przechodzę przez Suq al-Hamadijja - ogromny bazar, zakończony ruinami rzymskiej świątyni Jowisza. Wymieniam pieniądze na bazarze, ale kurs nie różni się od kantorowego. Za sukiem jest wspaniały meczet Omajjadów i skromne mauzoleum Saladyna ( 2 sarkofagi, nakryte zielonym płótnem ). Dłuższy czas spędzam w cichym, wyłożonym dywanami wnętrzu meczetu. Ludzie przychodzą tutaj nie tylko na modlitwę, ale również ucinają sobie drzemkę, albo pogawędkę. Budowla jest bardzo bogato zdobiona, co tak ja wyróżnia spośród innych świątyń muzułmańskich.
Obiad jem w restauracji Al-Arabi ( 225 SP + 25 SP "dobrowolnego" napiwku, ale nie mam siły się kłócić za ryż, kebab z pomidorem, sok pomarańczowy i wodę mineralną ). Nie mogę sobie odmówić słodkiego i tłustego ciastka za 10 SP. Na ulicy, gdzie jest mój hotelik proponują mi ładną "madam" z Syrii lub Libanu ( a więc przewodnik Pascala ma rację pisząc o charakterze wielu hotelików w tej okolicy :-) ). Przy płaceniu za hotel miła niespodzianka - tylko 200 SP za noc. Za to długo nie mogę zasnąć, bo przeszkadzają mi hałasy w hotelu.

.