Zambia i Zimbabwe

Po opuszczeniu Tanzanii i przekroczeniu granicy Zambii idziemy po wizę – płacimy 25$ od osoby, wypełniamy formularz w 3 egzemplarzach ( nie mają ksero ) i kartę wjazdową. Dostajemy wizę i pokwitowanie wpłaty. Potem jakiś agent celny chce żebyśmy wypełnili formularze, ignorujemy go. Następnie jest kontrola celna. Jakiś pan od narkotyków (pokazuje legitymację) ogląda naszą apteczkę i przegląda torbę Oli. W końcu możemy spakować się i wsiąść do autobusu. Wyruszamy po 10:00. Droga jest O.K. – asfaltowa. Podróż bez niespodzianek. Postój po drodze – pijemy colę za 2000 Kwacha. Potem napotykamy wypadek drogowy – pasażerowie pomagają postawić samochód (było dachowanie) – jeden człowiek jest zabity, drugiego rannego zabrano już do szpitala. Ruszamy dalej. Do Lusaki docieramy ok. 21:45. Obskakuje nas tłum taksówkarzy. Wybieramy jednego – za 10 000 Kwacha  (stargowane z 15 000 Kwacha) ma nas zawieść do Hubert Young Hostel. Dojeżdżamy tam, nikogo nie ma w recepcji, łazienki cuchną. Goście stojący przy recepcji mówią nam, że chyba nie już tu miejsc. Jedziemy więc do Chachacha Guest House – tam też nie ma miejsc, ale kierują nas do pobliskiego  Kuomboka Backpackers. Tam są miejsca w dormitorium po 30 000 Kwacha za osobę. Taksówkarza chce nas wieźć poza miasto do Emmesdale Masiye Lodge, ale chce za to 60 000 Kwacha. Nie mamy tyle pieniędzy. W Kuomboka chcą,  abyśmy zapłacili za nocleg z góry. Uzgadniam, że zapłacimy w $. Następnie odbywa się kłótnia z taksówkarzem, który chce 30 000 Kwacha, a my obstajemy przy 20 000 Kwacha. Taksówkarz w trakcie kłótni wdziera się na teren hotelu, wymachuje rękoma, krzyczy, trochę powstrzymuje go obsługa hotelu. Właścicielka każe nam dogadać się z nim za bramą. Daję mu dodatkowe 
5 000 Kwacha i odjeżdża. W hotelu śpimy w 10-łóżkowym dormitorium ( na szczęście oprócz nas jest tylko jedna para) za 30 000 od osoby. Są wspólne prysznice, WC, umywalki – czyste, ale dosyć zdezelowane. Jesteśmy bardzo zmęczeni, więc po umyciu się i zakupieniu w barku wody ( 750 ml za 2000 Kwacha) kładziemy się spać. Na 20 minut wyłączają światło, ale potem znów jest prąd. Obsługa hotelu twierdzi, że zdarza się to „sometimes”.
9.09.2005 Rano wstajemy i dowiadujemy się o możliwość zamiany pokoju na dwójkę – dostajemy pokój za 100 000 Kwacha. Potem bierzemy taksówkę do ambasady Malawi za 50 000 Kwacha z czekaniem – tak umawiamy się z taksówkarzem. W ambasadzie każą nam zrobić ksero paszportów i biletów lotniczych – podjeżdżamy do pobliskiego centrum handlowego i odbijamy ( 400 Kwacha za stronę). Wracamy do ambasady. Nie dają nam wiz, bo nie mają wklejek wizowych. Dostajemy za to oficjalne pismo, które ma nas upoważnić do przekroczenia granicy. Wszystko to trwało ponad godzinę, czekaliśmy w przestronnej sali z portretem prezydenta Malawi. Z ambasady postanawiamy pojechać do centrum miasta. Taksówkarz chce za to więcej pieniędzy – daję mu 54 000 Kwacha. Idziemy zjeść do Fajemy – restauracji opisywanej w „Lonely Planet”. Napotykamy lokal o tej nazwie wcześniej niż to jest na planie (okazuje się potem, ze jest to filia) – jemy kurczaka z frytkami za 10 500 Kwacha i warzywa z ryżem za 6000. Potem korzystamy z Internetu w kafejce ( 150 Kwacha za minutę.), a następnie idziemy do supermarketu Shoprite (sieć popularna w południowej Afryce – coś jak nasz Real .). Ponieważ nie wpuszczają tam z plecakami, a nie chcę ich zostawiać w przechowalni, do sklepu wchodzi tylko Ola – kupuje wodę, chleb, tuńczyka w puszce i in.. Ja w tym czasie idę na pocztę , potem spaceruję, przyczepia się do mnie jakiś żebrak. Następnie – już razem – kupujemy kartki pocztowe (2500 Kwacha sztuka) i znaczki (1800 Kwach – poczta lotnicza), wypełniamy je i wysyłamy. Wracamy do hotelu, po drodze chcemy się napić coli. Jedna z pań sprzedających napoje nie miała czym ich otworzyć, jej pomocnik chciał to zrobić  zębami, więc zrezygnowaliśmy. Kupiliśmy u innej pani przy drodze za 1800 Kwacha. Wieczorem pijemy piwo: Castle ( na licencji RPA) za 10500 Kwacha i zambijskie Mosi za 10 000 Kwacha. Piwo jest przyzwoite.
Następny dzień zaczynamy od wizyty w Chachacha Guesthouse – rezerwujemy hotel po powrocie z Livingstone (18$ za dwójkę bez łazienki). Potem idziemy na pocztę i kupujemy kartę telefoniczną (50 impulsów za 25 000 Kwacha),. Dzwonimy i rezerwujemy pokój w hotelu Jollyboy Backpackers w Livingstone oraz namiot za 20$ w Wildelife Camp w South Luangwa National Park (w polecanym przez wielu obozie Flatdog nie było już miejsc). Chodzimy po bazarze – sprzedają tam głownie elektronikę, nie jest zbyt interesująco. Idziemy do Farmer’s House – biurowca gdzie mieści się m.in. lusakijska giełda. Chcemy napić się kawy ale wszędzie kosztuje ok. 5000-6000 Kwacha za filiżankę. Potem idziemy zjeść do Fajemy. Jemy nshimę – ja z kurczakiem, Ola z warzywami. Nshima to rodzaj drobnej kaszy, ugotowanej na  lepko (jak kasza manna), typowe danie w tej części Afryki. Wcześniej kupiliśmy bilety autobusowe  na następny dzień na 10:00 do Livingstone ( 60 000 Kwacha od osoby). Wracamy do hotelu – odpoczywamy, potem krótka przechadzka. Widzimy fajne napisy informacyjno-propagandowe na murach szkoły (ostrzegające przed AIDS i narkotykami). Po powrocie pijemy piwo w hotelowym barze. Pranie odebraliśmy wcześniej (20 000 Kwach za całą pralkę). Niestety wybucha kłótnia z kierowniczka hotelu z powodu nie działającej łazienki, braku  żarówki itp. Myjemy się – ciepła woda jest tylko w prostych prysznicach dla dormitoriów. Jemy kolację – tuńczyk z bułką. Wracając do hotelu kupiliśmy cukier w przydrożnym straganie ( 1 kg – 4500 Kwach, 1 porcja – 500 Kwach ; kupiliśmy 2 porcje w woreczkach foliowych – zostało ich potem do końca podróży). Fotografuję a potem zabijam w pokoju karalucha.

11.09.2005 Rano pakujemy się, pijemy kawkę i opuszczamy hotel. Niestety przed wejściem do hotelu nie ma taksówek, więc ruszamy pieszo w kierunku centrum. Szybko podjeżdża taksówka, negocjujemy 10 000 Kwacha za podwiezienie na dworzec autobusowy. Tam okazuje się, że nasz autobus jest już prawie pełen mimo, że jest dopiero 9:15. Pakujemy bagaże i wsiadamy. Ciasno. Niedaleko nas siedzą jacyś rosyjskojęzyczni podróżni. Ruszamy punktualnie. Podróż jest monotonna, z jednym postojem po drodze ( całkiem ładny „zajazd”). O 16:00 jesteśmy w Livingstone. Długo trwa wypakowywanie. Idziemy do Jollyboys Backpackers. Okazuje się, że zapisali nas na jeden dzień do pokoju za 25$, a na drugi dzień za 30$. Po dłuższych dyskusjach oferują nam pokój za 20$ - bardzo mały i prosty, z piętrowym łóżkiem. Bierzemy na jeden dzień ten za 25$, a na  następne ten za 20$. Płacę za pierwszy dzień 112 000 Kwacha. Po rozłożeniu się idziemy do miasta. Szukamy innych hoteli. Przy stacji benzynowej znajdujemy miejscowy hotel  z pokojem z łazienką za 70 000 Kwacha, ale atmosfera w hotelu jest jakaś nijaka.. Idziemy dalej do Red Cross Hostel – dwójki bez łazienki za 50 000 Kwach, z łazienką za 60 000 ( ale zajęte). Rezerwujemy pokój na następny dzień– chyba się przeniesiemy. Idziemy jeść do Funky Monkey – drogo, duża pizza 20-30 tys. Kwacha, mała 14-20 tys. Kwacha. Wracamy i po drodze pytamy się jeszcze o pokój w Fawlty Towers – tam chcą 30$ za dwójkę. Po powrocie do Jollyboys Backpackers postanawiamy się przenieść następnego dnia.
12.09.2005 Rano opuszczamy Jollyboys Backpackers i idziemy do Red Cross Hostel. Tam właśnie sprzątają nasz pokój po poprzednim lokatorze. Wychodzimy aby zadzwonić do Wildelife Camp i potwierdzić naszą rezerwację – sprawdzanie trwa długo, musimy kupić najpierw jedną kartę telefoniczną za 10 000 Kwacha a potem drugą za 25 000 Kwacha. Potem kupujemy wodę w supermarkecie i idziemy na przystanek minibusów przy targowisku. Przejazd do Wodospadów Wiktorii kosztuje 2000 Kwacha od osoby. Czekamy chwilę, aż pojazd się zapełni. Dojeżdżamy bez problemów. Podchodzimy kawałek do miejsca gdzie trzeba wykupić bilety. Wstęp dla obcokrajowców kosztuje 10$. Łagodne  malownicze ścieżki, piękne widoki, ale wody nie spływa bardzo dużo. Za wstęp na wyspę Livingstona ( chyba jakąś mierzeję w korycie Zambezi, gdzie można się kąpać ) trzeba zapłacić 25$ - darowujemy sobie. Okazuje się, że ścieżka do Boiling Pot ( u brzegu rzeki w dole ) jest zamknięta, bo trwają jakieś prace – można nią chodzić tylko do 10.30 rano. Wpisują nam na biletach, że możemy tam wejść następnego dnia. Wracamy do miasta – również minibusem (taka sama cena). Wieczorem wychodzimy na miasto. Internet – 200 Kwacha/min., można też nagrać CD za 10 000 Kwacha i przegrać zdjęcia z aparatu cyfrowego na CD. Kolacja w Rite Pub – ¼ kurczaka z frytkami za 24 000 Kwach, piwo 7000 Kwacha, ogółem płacimy ponad 60 000 Kwacha za 2 osoby.
Następnego dnia wcześnie rano idziemy na miejsce odjazdu minibusów. Po drodze kupujemy zimbabwijskie dolary – po krótkim targowaniu za 100 000 Kw dostajemy 800 000 Z$. Okazuje się , że  do Boiling Pot jest oddzielne wejście, strażnicy podprowadzają nas tam. Musimy wrócić do 10.00. Dość ciężkie zejście – pył, potem kamienie. Miejsce fajne – widok na wąwóz rzeki Zambezi z dołu , spod mostu. Robimy zdjęcia ludzi spływających pontonami i kajakami. Wracamy na górę, jesteśmy przed 10.00. Idziemy do zambijskiego punktu granicznego. Okazuje się, że mamy pojedynczą wizę, więc wracając z Zimbabwe musielibyśmy kupić nową. Ale „szef” pozwala nam przejść i wrócić na tej samej wizie , o ile wrócimy do 14.00 ( wtedy przychodzi następna zmiana straży granicznej ). Idziemy przez most. Do zimbabwijskiego punktu granicznego podwożą nas rikszą rowerową za 60 000 Z$. Na granicy okazuje się, że nie ma już wiz jednodniowych (tak jak pisano w Lonely Planet), są tylko pojedyncze za 30 USD . Ola dyskutuje, urzędnik się wścieka, grozi, że nas nie wpuści. W końcu kupujemy te wizy i idziemy. Kupujemy colę po 30 000 Z$ i wodę po 40 000 Z$. Wstęp do parku – 20USD. Chodzimy 2 godziny – jest przepięknie, wspaniałe widoki na wodospady Wiktorii (lepsze niż po stronie Zambii), malownicze ścieżki w lesie deszczowym, tęcza w mgiełce nad wodospadem. Wracamy przez most – zdążamy przed 14.00, nie ma problemów z powrotem do Zambii. Zostało nam 560 000 Z$, wymieniamy je na 45 000 Kwacha. Przed powrotem do miasta postanawiamy odwiedzić wioskę Mukuni. Umawiamy się z taksówkarzem , że za całą wycieczkę zapłacimy 80 000 Kwacha. Zawozi nas. Za oprowadzanie po wiosce musimy zapłacić 30 000 Kwacha za dwoje. Mieszkaniec wioski – młody mężczyzna -  opowiada o jej historii ( wioska ma 700 lat, jeden z poprzednich wodzów wioski spotkał się z Livingstonem ), obecnym życiu, tradycjach, systemie rządów  ( król i jego siostra – królowa, która jest jednocześnie szefową rady wioskowej, trucie złych władców (?) ). Oglądamy domy, rynek z rękodziełami, kupujemy 2 figurki „diabełków” za  15 000 Kwacha i hebanowe sztućce za 15 000 Kwacha. Wracamy do miasta. Wieczorem  jemy w kurczakarni "Hippos in" – za 24 000 Kwacha 4 kawałki kurczaka, 2 porcje frytek, wodę i napój. Wracamy do hotelu. Ola spotkała w prysznicu fruwającego karalucha – krzyczała tak głośno, aż przyszła zaniepokojona pani z recepcji z pytaniem co się stało.
Następnego dnia wstajemy wcześnie o 6.30, bo mamy zgłosić się do autobusu o 7.30. I tak przychodzimy. Idziemy jeszcze napić się coli na ryneczek, gdzie odjeżdżają minibusy. Autobus nie odjeżdża ani o 8.30, ani o 9.00, ale dopiero gdzieś o 9.30. oczywiście miejscowi przyszli odpowiednio, tylko my tak głupio siedzieliśmy. Wreszcie ruszamy – podróż monotonna, z dwoma dłuższymi przystankami.